Yavuz Bülent BAKİLER-Cebeci İstasyonu Şiiri

Yazı Tarihi : 18 Ocak 2011 Kategori : Edebiyat

Bu bölümde de ünlü şair Yavuz Bülent BAKİLER’in meşhur şiirlerinden “Cebeci İstasyonu ve Sen” isimli şiirini paylaşıyoruz. Gerçekten muhteşem bir şiir..

CEBECİ İSTASYONU VE SEN

Cebeci Istasyonunda bir akşam üstü
İncecikten bir yağmur yağıyordu yollara
Yeni baştan yaşıyorduk kaderimizi
Sıcak bir kara sevda
Yüreğimizin başında bağdas kurup oturmuştu;
Acimsi, buruk.
mühürlenmişti ağzımız bir sessizlik içinde
Sessizliği üstümüzden atamıyorduk
Bir saçak altında kararsız, yorgun
Saatlerce duruyorduk
Kimse görmüyordu bizi

Cebeci İstasyonunda bir akşam üstü
Yeni baştan yaşıyorduk kaderimizi
Cebeci Istasyonunda bir akşam üstü
Bir başka türlüydü bu insanlar
Sen bir başka türlüydün
Gözlerin yine öyle bir bilinmez renkteydi
Gözlerin gözlerimde erimekteydi
Bir mermer heykel gibi yanimda duruyordun
Beni birakma diyordun

Meyhane sarhoşları gibi sırılsıklam
Bir yalnızlık duyuyorduk
Ağlıyordun, ağlıyordun…

Cebeci Istasyonunda bir tren
Nefes nefese soluyordu
Gerilmis bir keman teli gibiydik

Ankara Kalesi’nde bir eski çalar saat
Bilmem kaça vuruyordu
Bir yagmur yagiyor inceden ince
Içimizdeki binbir düsünce
Harmanlar misali savruluyordu
Islanmiş bir ceylan yavrusu gibi
Tiril tiril titriyordun
Gitsek gitsek diyordun.

Yüregimin atisindan deli gönlümce
Siril siklam, paramparça, permeperisan
Türküler söylüyordum
Ağlıyordun, ağlıyordun…

Şimdi, şimdi seni düşünüyorum
Cebeci yollarında rüzgarlar esiyor, serin
Paramparça düsmüs gönül ufkuma
İki yildiz gibi gözlerin
Gel Ey ciğerime saplanan hançer
Gel ey yüreğime oturmuş kurşun
Göçmen kuşlar gibi çok uzaklardan
Gel artık
Ne olursun

Yavuz Bülent BAKİLER

Yorum Yaz